بهار هر سال ،با نغمه امید ؛شور ونور می آورد تا ما دوباره و چند باره؛ غبار خستگی و افسردگی از تن و جان بتکانیم و صاعقه خشم فروکاهیم و باز بر ملال بتازیم. چه سال دد و بدی گذشت و رفت وکاش برود. به حرمت بهار زنده ایم و زایندهگی ،هویت آدمی است و البته…
نوروزانه؛ بهار بی ملال